• Welcome to ComeFromChina Community (CFC中文网)! We are the largest Chinese Canadian community forum in Ottawa. Please to participate in discussions, post topics, view images, and access full community features. Join us today! 欢迎来到CFC中文网。请登录以参与讨论、发布主题并查看图片。

精华 全子

帮主您太着急了. 要象俺这样默默地等. :D
 
来了来了,刚出锅的,趁热。

================



十五岁那年,全子初中毕业,考上了农场局重点中学。学校离家里有百十里地,需要住校。开学前一天晚上,妈妈在灯下帮全子收拾行李。妈妈一直很沉默。直到收拾完毕该睡觉了,妈妈才说:

“明天我还要起早上班,你自己坐车走吧。记住,不许偷东西,不许耍流氓。”

“儿行千里母担忧”。全子知道那是妈妈的表达方式。


这是北大荒农垦系统唯一一所省级重点高中,刚刚成立,所以全子很幸运地成为第一批学生。学生来自农场局下属十几个农场,全是尖子生。老师也是抽调农场局各学校最好的。比如说,物理老师是老北大物理系毕业,化学老师年轻时是中科院化学所的。英语老师不知道什么来头,但据说六岁就开始读“三国”了,应该属于神童一类。总之全是高人。这些人的另一个共同特点就是大多是有“前科”的,以摘帽“右派”居多。要不然以他们的才华,怎么会沦落到北大荒教书呢?然而这些人的不幸,却成了农场孩子的幸运。没有他们“传道授业解惑也”,这些父辈靠种地为生的农场子弟又怎么能指望考上大学呢?人有时真的要相信命运。

三年的高中生活是在苦读中度过的。食堂 - 宿舍 - 教室,一个三角形构成了生活的全部内容。没有社交,没有娱乐,男女生不同桌,也很少说话。没人关心外面的世界在发生什么,心里只有一个信念:上大学。

食堂很大很破,伙食极差。印象中顿顿是四分钱一碗的大头菜(圆白菜)汤,外加一个四两的大馒头。偶尔吃顿面条也要打架。可是奇怪的事,就这样的伙食,男生女生一个个长得胖乎乎的,三年没听说谁病过。

宿舍就更差了。一溜十几个人睡的大通铺,分上下两层。窗户上的玻璃没有几块完整的。夏天满屋子臭袜子味。躺在床上,蚊子咬得睡不着。冬天的时候,屋外寒风刺骨,屋里也零下十几度。最惨的是晚上,屋里没灯,黑咕隆咚。被窝里冰凉冰凉的,实在不愿进去。咬着牙钻进去,得哆嗦十来分钟才能暖和起来。到早晨了,又得离开暖暖和和的被窝,穿上冰冷的棉袄棉裤,再哆嗦十分钟。二十多人打来洗脸水,挤挤擦擦地在屋里洗脸、刷牙,弄得满地是水。到了吃午饭的时候,地上就可以溜冰了。
 
来了来了,刚出锅的,趁热。

... ... 考上了农场局重点中学... ...这是北大荒农垦系统唯一一所省级重点高中... ...

是那哪哪哪高级中学吗?
 
还没来得及拜读,强贴留个名先。:)
 


高中第一年是在战战兢兢中度过的。一来是因为人生地不熟,二来是校园内打架斗殴时有发生。高年级的学生和食堂的师傅打,校内的混混和社会上的流氓打。昨天那个同学被捅了,今天这个同学脑袋又被开瓢了,没人知道明天又会发生什么,会不会发生在自己身上。有一天上晚自习,文科班教室突然闯进一群流氓,大都十六七岁的样子。领头的那厮把一把菜刀“当”地往讲台上一剁,其余的就开始打男同学的嘴巴子,从前往后,一人一个,不服的再加一脚。当着全班男生女生的面,那种羞辱真够难受的。后来外语老师闻讯赶来,一顿喝斥,才算了事。全子属于好学生那一群体,平时小心翼翼,尽量不招惹是非,又有老师护着,但是从来未有过一丝安全感。

暑假到了。几辆“北京”吉普早已等在宿舍门口,那是来接场长们的少爷和小姐的。全子看见班里的女生XJ从屋里跑出来,撒娇似的扑到一个白白胖胖的中年人怀里。全子觉得鼻子酸酸的,赶紧走开了。

全子回家需要先坐一段火车到县城,然后在农场办事处换乘农场的客车回家。到家的时候,已经傍晚时分了。家里没人,邻居说都在自家的“自留地”收土豆呢。于是全子放下背包,直奔“自留地”。哥哥姐姐也都在。土豆已经全部刨出来了,堆成了堆,等着装袋后往家里运。农场冬天没有青菜供应,所以主要吃秋天储存的土豆、白菜、大萝卜。妈妈看见全子来了,笑着走过来,在身上抹了抹手上的泥,搂着全子就在额头上亲了一下。全子脸红了。妈妈看见了,若有所思,轻轻叹了一口气。

“唉,我老儿子长大了。”

全子明白妈妈在想什么。每逢家里有什么高兴的事,比如,姐姐大学毕业分到北京了,哥哥有正式工作了,农场给分新房子了,妈妈总会说:

“唉,要是你爹活着就好了。那死鬼,没福气。”
 
DingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDingDing
 
以您老的声望,加上1634个“顶”,这个帖子是不会沉底了。 谢谢Wuwei.
 
十一

转眼到了高三。开学第一天,大家都有些激动,因为大家都明白高三意味着什么。在全校师生的眼里,高三学生就像即将奔赴战场的士兵,给人以悲壮之感,让人肃然起敬。

第一件事是重新排座位。大家坐定后,全子突然意识到,全班最漂亮的女生薇竟然就坐在前面。平时大家彼此只是目光的短暂接触,从来没有仔细打量过。在全子的印象中,薇长得清秀,一双眼睛大而明亮。而现在,薇就坐在前面一臂之遥,背靠着全子的书桌。齐耳的短发,柔软亮泽。耳朵的轮廓柔和精巧。脖子细腻圆润。两颊的皮肤牛奶一样白皙,嫩得透明,长着一片软软的绒毛。不知道薇是否察觉背后欣赏的目光,但是薇从不回头。偶尔有东西掉了,都是弯腰捡起来,然后迅速坐好,脸色羞红。

高三的学习更加紧张。走廊里贴满了各个大学招生简章,花花绿绿的,每个都很诱人。天天都有模拟考试,书桌里塞满了永远做不完的卷子。每天早上要出早操。最可笑的是冬天,零下二十几度的天气,男生女生都穿着棉袄、棉裤、棉鞋跑步,沿着学校后面的公路,从学校跑到附近的一个小镇,再跑回来。公路两旁的柳树上挂满了雾凇,梨花一样洁白。公路上满是被车辆压得很坚实的积雪,踩上去“咯吱咯吱”的。跑步的学生三五成群,穿着臃肿的棉衣,呼出的哈气在头巾、帽子上结成一层霜。跑步结束后,内衣都湿透了,冷风一吹,凉冰冰的,实在不舒服。不过也没有时间洗澡,只好就这样馊着去上课了。

每天上午的课间操是比较轻松和惬意的时间。天空碧蓝如洗,在满地积雪的映衬下更加鲜亮、高远。如果遇到雪后初晴,太阳红彤彤的,会把满地积雪涂上一层朦胧的玫瑰红色。这不禁让人惊叹毛主席“须情日,看红装素裹,分外妖娆”诗句之精妙。如果是站在高处,可以放眼长城内外,那种景象又应该是何等壮丽?!
 
楼主继续加油
偶还没学会怎么在回贴里加上大拇指和欢呼。心意有了啊。
 
以您老的声望,加上1634个“顶”,这个帖子是不会沉底了。 谢谢Wuwei.


我怕忧郁症,看见凄凉的开头就不想看了,却又被你说的那个几年后才感觉的痛吊了胃口.....
 
十二

一天下午,全子正在操场上上体育课。体育老师走过来说,有人找你。是二哥,骑着三轮摩托。那时二哥已经在农场公安局工作,白色警服,红领章,大檐帽,透着帅气。他说大哥从长春旅行结婚回来了,周末回去聚聚吧。

全子在家里见到了大嫂,长春姑娘,白净,漂亮。穿一件白衬衫,罩一件红马甲。小马甲很贴身,下面收在腰上,勾勒出姣好的身材。妈妈和姐姐在准备晚餐,全子和大嫂面对面坐在小凳子上掐豆角。全子不太适应家里来了陌生人,又是女性,所以有些拘谨。大嫂则问长问短,从学习到生活,像妈妈一样。声音很温柔,还透着好闻的香水气味。晚上全子大吃了一顿。饭桌上欢声笑语,其乐融融。全子真希望能天天过这样的日子。

全子在家过了周末就回学校了。哥哥嫂子说还要住一段,商量着要上山采蘑菇。

回到学校后,全子好像病了,发低烧,恍恍惚惚的,鼻子里老有一股好闻的香水气味。

又过了一些日子,二哥打电话来说,哥哥嫂子会长春了。全子就好了。
 
我怕忧郁症,看见凄凉的开头就不想看了,却又被你说的那个几年后才感觉的痛吊了胃口.....

“好奇心害死人“,这话又被您老印证了一次。:D
 
后退
顶部
首页 论坛
消息
我的